​اذان با صدایِ دل‌نشینَش به گوش نمی‌رسد. مؤذنِ حرم، چون ماهی در خونِ خود شناور شده است. نه توان ماندن دارد و نه پای رفتن. جسمش همچون تکه‌های پازل، در خاک‌های نرم فرو رفته است.  پدر مانندِ صیادی که می‌خواهد ماهیِ خویش را تور کند، عبایش را… بیشتر »